Zwemblaas

De Zwemblaas.
Een van de meest ingenieuze organen van een Koi is voor mij de zwemblaas. Een tweedelige blaas waarmee de Koi oogwaarschijnlijk makkelijk kan dalen en stijgen. Aandoeningen aan deze zwemblaas zijn redelijke makkelijk herkenbaar maar vrij moeilijk om te verhelpen.

Niet alle soorten vissen beschikken over een zwemblaas of een anatomische geziene werking van de zwemblaas, veel is afhankelijk van het habit van zo’n soort vis.
Bij het ene soort zoals bij onze Koi kan het volume worden geregeld met een luchtbuis die vanaf de slokdarm naar de achterste zwemblaas kamer loopt(ductus pneumaticus).

Bij andere soorten vissen, en dit zijn in de regel vissen die op grotere diepte leven, wordt de zwemblaas gevuld met een speciale klier. Heel simpel gezegd haalt deze klier zuurstof uit het bloed en geeft het desgewenst via diffusie weer terug aan het bloed.
Doordat dit proces iets minder makkelijk verloopt is het plotseling stijgen naar veel hogere gedeeltes vaak problematisch. Iedereen die wel eens op zee heeft gevist heeft wel eens meegemaakt dat de zwemblaas via de slokdarm naar buiten wordt gedrukt. Ondanks dat er mensen zijn die de zwemblaas dan doorprikken en de vis terugzetten, ben ik van mening dat dit haast een kansloze en dieronvriendelijke missie is.

Vissoorten die niet over een zwemblaas beschikken moeten blijven zwemmen en kunnen dus niet even rustig ‘hangen’ in het water, het mag duidelijk zijn dat dit soort vissen voor dit zwemmen meer energie gebruiken dan de vissen met wel een zwemblaas.

Omdat we de zwemblaas van een Koi kunnen typeren als een open zwemblaas is deze dus gevoeliger voor parasieten of bacteriën ten opzichte van een gesloten zwemblaas.
Via de slokdarm en de luchtbuis zouden we kunnen stellen dat de zwemblaas in direct contact staat met het water waarin ze zwemmen, waarbij het woord open wel relatief moet worden gezien. Gelukkig is er intern een slijmlaag aanwezig die raad weet met deze aanvallers.
Worden de problemen echter te groot en raakt bijvoorbeeld de luchtbuis verstopt of de wanden van de zwemblaas gaan verdikken spreekt men van een zwemblaasaandoening.

Deze zwemblaasaandoening eenvoudig te herkennen, hangt een Koi naar voren of naar achteren in het water dan is de balans weg maar nog wel lucht aanwezig, zakt de Koi volledig naar de bodem dan is de zwemblaas waarschijnlijk al compleet gevuld met vocht. We zien in beide gevallen dan ook dat een Koi veel meer moeite heeft om te zwemmen en als het ware zijn hele lichaam gebruikt.
Een echt geoefend oog kan ook soms wat afwijkingen constateren aan de rug- en buikzijde.

De kans op genezing is zeker in een vergevorderd stadium haast nihil, in een vroeg stadium kan door het inschakelen van een erkende Koiarts resultaat geboekt worden. Hij zal dan proberen met een juiste antibioticum en het afdrijven van overtollig vocht in de zwemblaas proberen de zwemblaas te doen genezen. Deze ingrepen moeten echt door een specialist gedaan worden omdat met speciale apparatuur(echografie) bepaalt moet worden waar en hoe groot het probleem is. Alleen hij kan met behulp van deze apparatuur bepalen of men kan spreken van een vroeg of een laat stadium.
De kans op genezing door een Koi alleen op lager, warmer en zout water te zetten is eigenlijk nihil,
helaas zullen we deze Koi (nadat een Koiarts is geweest met een juiste diagnose) moeten euthanaseren.
Er zijn natuurlijk genoeg gevallen bekend van een genetische en dus niet te verhelpen zwemblaasaandoeningen, in de andere gevallen is toch de mindere waterkwaliteit en de algehele conditie van de Koi de hoofdschuldige.
Een reden temeer om een goede waterkwaliteit te waarborgen waardoor dit ingenieuze orgaan
een leven lang probleemloos mee kan gaan.

WesKoi

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *